Mindmap: perfect vredesakkoord

Al menig geleerde heeft zich gebogen over de achtergronden van mindmappen. Associatief, linker- en rechterhersenhelft, kleur, emotie, tekeningen en kernbegrippen, dat werk. Ongetwijfeld wetenschappelijk verantwoord. Maar als je mensen wilt laten delen in je enthousiasme voor mindmappen, zijn deze argumenten niet voldoende. Sterker, ze werken als een rem. Wil je ze met mindmaps aan het werk krijgen? Dan moet het simpeler.

Wat direct aanspreekt is het aanvoeren van creativiteit en redelijk verstand als twee eeuwig kibbelende partijen. Als je bij het schrijven van een boek je creativiteit de vrije hand geeft, steekt de ratio al snel een spaak in het wiel: “Wie wil dit nou lezen? Ben je wel compleet, is de volgorde logisch? Is er nou echt niemand te vinden die hiervan veel meer verstand heeft?” En als je met je ratio een boodschappenlijstje voor de supermarkt samenstelt, grijpt de creativiteit geniepig in: “Jij kent de keuken, bedenk toch in de winkel wat je precies nodig hebt. Zet vanavond ook eens wat onverwachts op tafel.”

In een mindmap komen beide partijen aan hun trekken. De creativiteit merkt dat uit het ene idee het andere is voortgekomen, dat de vrijheid wat dat betreft volop is gebruikt. En de ratio ziet structuur, met lijn in de gedachtes en onzekerheden die keurig met rood zijn gemarkeerd. Creativiteit mag aan de slag met het boek. En Ratio krijgt toestemming voor een boodschappenlijstje.

Het gaat verder: creativiteit en ratio merken elkaars aanwezigheid op, en gaan samenwerken. Bij ideeën voor nieuwe boeken (creativiteit) die ook daadwerkelijk zullen worden gelezen (ratio). En bij boodschappenlijstjes die leiden tot betaalbare (ratio) maar toch nieuwe (creativiteit) gerechten op tafel. Synergie tussen traditioneel kibbelende partijen. De mindmap als perfect vredesakkoord.